• untitled history

    |Erwin Goris, Volunteer|

    No, your mother… is not crazy. And neither, contrary to popular belief, is your brother crazy. He’s merely miscast in a play. He was born in the wrong era, on the wrong side of the river… (Rumble Fish – F.F. Coppola 1983)

    Few people will agree, but I’ll claim it anyway. Rumble Fish is by far the best movie ever made about the relation between 2 brothers. The main character of the movie, a boy called Rusty James, looks up to his older brother, the has-been band leader ‘The Motorcycle Boy’. He tries to understand him, to follow in his footsteps but he never succeeds. He never even comes close. A lot of people call this mellow romance for 16-year olds. I call it a magnificent masterpiece by a brilliant filmmaker with an important deeply human theme.

    But what happens when your older brother dies at a very young age? When this brother has a handicap that is never spoken about. Well, then your search takes a very long time, you travel for 2000 miles and you end up making a photo essay.

    Panayiotis Lamprou was born in Greece in 1975. He is a professional photographer. His older brother was born with Down syndrome. He died when he was very young. Of course, this made a profound impression on the young artist. When he was 25, he decided to really start looking for answers about his brother and people with a mental disability. For a European project, he traveled to Belgium as a volunteer. He worked there for half a year in an institution for people with a mental disability. During this period, he met some people from ‘De Kreek’. This is a relatively small non-profit organization (NPO) that already exists for more than 20 years. ‘De Kreek’ organizes creative summer camps and weekends for people with a mental disability. When the European project ended, Panayiotis went back to Greece. The basic idea for this photographic project however was already formed. It would take more than three years and a lot of effort before its final realization.

    The project has two clearly distinctive parts. The first part contains pictures taken in the Dr. Guislain museum in Ghent, Belgium. This museum is located in a mental hospital. Its founder, Dr Guislain, was a pioneer in the treatment of people with a mental disability and psychiatric problems. The work of people like him has led to a much more human treatment of these people, together with scientific research. The museum has a large collection of documents and objects that give an overview of the ever changing attitude of society towards these people. And pure horror it once was… People tend to hate what they don’t understand. There was a lot that they didn’t grasp.

    The second part of the photo essay are pictures made on a summer camp of ‘De Kreek’, july 2005. Maybe some of these pictures look ordinary at first sight: pictures of a summer camp, no different from the ones turning yellow in your closet. Just take a closer look. Look at the expressions on their faces. Look at the wide range of emotions. You don’t just see happy faces. There are also bored, happy, extremely serious faces. All too often, people with a mental disability are rather disrespectfully categorized as ‘cute’ or ‘happy’.

    Maybe you’re offended by some of the pictures. You see a full grown man dressing up as a woman and you feel embarrassed. You see a man on the street, almost naked. Keep in mind that this camp is a micro-cosmos, where they can be themselves. They are treated with the utmost respect. There are no strict rules, their guidance is extremely individual.

    Look at the pictures with an open mind, and enjoy.



    |Erwin Goris, εθελοντής|

    Όχι, η μητέρα σου… δεν είναι τρελή. Ούτε όμως, αντίθετα με το τι πιστεύει ο περισσότερος κόσμος, κι ο αδερφός σου είναι τρελός. Απλώς του δόθηκε ο λάθος ρόλος. Γεννήθηκε τη λάθος εποχή, στη λάθος όχθη του ποταμού… (Rumble Fish – F.F. Coppola 1983)

    Ελάχιστοι θα συμφωνήσουν, αλλά εγώ θα το πω όπως και να ‘χει. Η ταινία «Rumble Fish» είναι μακράν η καλύτερη που γυρίστηκε ποτέ για τη σχέση ανάμεσα σε δύο αδερφούς. Ο κύριος χαρακτήρας της ταινίας, ένα αγόρι που ακούει στο όνομα Rusty James, θαυμάζει το μεγαλύτερό του αδερφό, τότε επικεφαλής του συγκροτήματος «The Motorcycle Boy». Προσπαθεί να τον καταλάβει, να ακολουθήσει τα βήματά του, αλλά ποτέ δεν τα καταφέρνει. Δεν καταφέρνει το παραμικρό. Πολλοί θα την χαρακτήριζαν ως μια εύθυμη, ρομαντική ταινία για δεκαεξάχρονα. Εγώ θα την πω αριστουργηματικό έργο ενός εξαίρετου σκηνοθέτη που πραγματεύεται ένα σημαντικό, βαθιά ανθρώπινο θέμα.

    Τι γίνεται όμως όταν ο μεγαλύτερος αδερφός σου πεθαίνει σε πολύ νεαρή ηλικία; Όταν ο αδερφός αυτός έχει μια αναπηρία για την οποία ποτέ δεν γίνεται λόγος. Τότε, πράγματι, η έρευνά σου παίρνει πάρα πολύ καιρό, διανύεις 3.000 χιλιόμετρα και καταλήγεις να φτιάξεις ένα φωτογραφικό έργο.

    Ο Παναγιώτης Λάμπρου γεννήθηκε το 1975 στην Ελλάδα. Είναι επαγγελματίας φωτογράφος. Ο μικρότερος αδερφός του γεννήθηκε με σύνδρομο Down και πέθανε σε πολύ μικρή ηλικία, γεγονός που εγχαράχτηκε βαθιά μέσα στο νεαρό καλλιτέχνη. Στην ηλικία των 25 ετών, αποφάσισε να αρχίσει πραγματικά να ψάχνει απαντήσεις σε σχέση με τον αδερφό του και τα άτομα με νοητική αναπηρία. Ταξίδεψε μέχρι το Βέλγιο σαν εθελοντής σε ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα. Εκεί εργάστηκε για έξι μήνες σε ένα ίδρυμα για άτομα με νοητική αναπηρία. Μέσα στο διάστημα αυτό, γνώρισε κάποιους ανθρώπους από την «De Kreek»˙ μια σχετικά μικρή μη-κερδοσκοπική οργάνωση (ΜΚΟ) που ήδη μετράει περισσότερα από 20 χρόνια ζωής. Η «De Kreek» διοργανώνει καλοκαιρινές κατασκηνώσεις και Σαββατοκύριακα δημιουργικής απασχόλησης για άτομα με νοητική αναπηρία. Όταν το ευρωπαϊκό πρόγραμμα ολοκληρώθηκε, ο Παναγιώτης επέστρεψε στην Ελλάδα. Η βασική ιδέα, όμως, για το φωτογραφικό αυτό έργο είχε ήδη διαμορφωθεί. Έμελλε να πάρει περισσότερα από τρία χρόνια και πολύ κόπο προτού πάρει την τελική της μορφή.

    Το έργο χωρίζεται σε δύο πολύ διακριτά μέρη. Το πρώτο περιλαμβάνει φωτογραφίες που τραβήχτηκαν στο μουσείο Dr. Guislain, στην πόλη Ghent του Βελγίου. Το μουσείο αυτό βρίσκεται σε μια ψυχιατρική κλινική. Ο ιδρυτής του, Dr. Guislain, ήταν πρωτοπόρος στη μεταχείριση ατόμων με νοητική αναπηρία και ψυχιατρικά προβλήματα. Το έργο ανθρώπων σαν του Dr. Guislain, παράλληλα με την επιστημονική έρευνα, οδήγησε σε μια πολύ πιο ανθρώπινη αντιμετώπιση των ατόμων αυτών. Το μουσείο διαθέτει μια μεγάλη συλλογή από αρχεία και αντικείμενα που δίνουν μια συνολική εικόνα για τη διαρκώς μεταβαλλόμενη στάση της κοινωνίας προς τους ανθρώπους αυτούς. Και το πόσο πραγματικά απεχθείς ήταν κάποτε… Οι άνθρωποι έχουν την τάση να μισούν ό, τι δεν μπορούν να κατανοήσουν. Υπήρχαν πολλά πράγματα που δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν.

    Το δεύτερο μέρος του φωτογραφικού έργου αποτελείται από φωτογραφίες που τραβήχτηκαν στην καλοκαιρινή κατασκήνωση «De Kreek» τον Ιούλιο του 2005. Ίσως κάποιες από τις φωτογραφίες αυτές να μοιάζουν συνηθισμένες με μια πρώτη ματιά: φωτογραφίες από μια καλοκαιρινή κατασκήνωση, όχι και τόσο διαφορετικές από εκείνες που σιγά σιγά κιτρινίζουν στα συρτάρια όλων μας. Απλώς κοιτάξτε καλύτερα. Παρατηρήστε τις εκφράσεις στα πρόσωπά τους. Κοιτάξτε το εύρος των συναισθημάτων. Δεν είναι απλώς χαρούμενα πρόσωπα. Είναι και πρόσωπα που εκφράζουν ανία, χαρά, πρόσωπα εξαιρετικά σοβαρά. Πάρα πολύ συχνά, στους ανθρώπους με νοητική αναπηρία -με μια αίσθηση μάλλον έλλειψης σεβασμού- αποδίδονται χαρακτηρισμοί όπως «γλυκείς» ή «χαρούμενοι».

    Ίσως κάποια από τις φωτογραφίες σάς προσβάλει. Βλέπετε έναν ολόκληρο άντρα ντυμένο γυναίκα και νιώθετε ντροπή. Βλέπετε έναν άντρα στο δρόμο σχεδόν γυμνό. Μην ξεχνάτε ότι η κατασκήνωση αυτή είναι ένας μικρόκοσμος, όπου μπορούν να είναι ο εαυτός τους. Όπου τους συμπεριφέρονται με το μεγαλύτερο σεβασμό. Δεν υπάρχουν αυστηροί κανόνες και ο τρόπος μεταχείρισης των ανθρώπων αυτών είναι απολύτως προσωπικός. Κοιτάξτε τις φωτογραφίες με ανοιχτό μυαλό και απολαύστε τες.

    Από τον Erwin Goris, εθελοντή.






    In 2002, I went to Belgium to participate in the European Volunteer Service of the organization Het Roerhuis for people with mental disability. I had the chance to visit the Museum Dr.Guislain in Ghent studying the history of medical treatment towards people with disabilities. Also, I had the pleasure to be hosted during E.V.S, by Stinne Van Espen the founder of the organization De Kreek. We had discussed this subject in depth. When she introduced me to the camp I saw the realization of her ideas in front of my eyes. The endless creativity, the fun entertainment, the equal treatment and educational behavior resulted into a fabulous event for anyone who participated.

    In 2003, I went back to the Museum Dr.Guislain and photographed it’s permanent exhibition and the temporary exhibition titled Human, All Too Human. The combination of both exhibits emphasize on the description of the psychological treatment towards people inside the psychiatric institutions in history.

    In 2005, I visited the summer camp of De Kreek. The photographer Diane Arbus had already approached people with disabilities in her work “untitled“. Her sensitivity, kindness and pure intention broke the distance with the unfamiliar. She expanded the limits giving a clearer view to the understanding of the meaning of existence. Her work was a secure base for me. Photography can reach the core of a subject only without any judgement, reality then reflects its character in clarity.

    “untitled history” is dedicated to my brother Yiannis (1974 – 1981).

    In honor to my soul brother Erwin Goris (1977 – 2010).



    Το 2001 πήγα στο Βέλγιο για να συμμετάσχω στο Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα Εθελοντισμού της οργάνωσης HetRoerhuis για άτομα με νοητική αναπηρία. Είχα την ευκαιρία να επισκεφτώ το μουσείο Dr. Guislain στην πόλη Ghent το οποίο επικεντρώνεται στην ιστορία της κλινικής αντιμετώπισης των ατόμων με αναπηρία. Επίσης, το διάστημα εκείνο είχα την τύχη να φιλοξενηθώ από την Stinne Van Espen, την ιδρύτρια της οργάνωσης DeKreek. Είχαμε συζητήσει το θέμα εκτενώς. Όταν με πήγε στην κατασκήνωση, είδα μπροστά στα μάτια μου τις ιδέες της να παίρνουν σάρκα και οστά. Η ατέρμονη δημιουργικότητα, η χαρούμενη διασκέδαση, η ισότιμη αντιμετώπιση και ο εκπαιδευτικός χαρακτήρας συνιστούσαν ένα εξαιρετικό γεγονός για κάθε συμμετέχοντα.

    Το 2003, επισκέφτηκα ξανά Dr. Guislain και φωτογράφισα τη μόνιμη συλλογή του μουσείου, καθώς και την έκθεση που παρουσίαζε με τίτλο «Human, All Too Human». Και οι δύο εκθέσεις μαζί επικεντρώνονται στην απεικόνιση της ψυχολογικής αντιμετώπισης των ατόμων που βρίσκονταν στις ψυχιατρικές κλινικές στο ρουν της ιστορίας.

    Το 2005, επισκέφτηκα την καλοκαιρινή κατασκήνωση DeKreek. Η φωτογράφος Diane Arbus είχε ήδη προσεγγίσει τα άτομα με αναπηρία στο έργο της «untitled». Η ευαισθησία της, η ευγένειά της και η γνήσια πρόθεσή της κατάφεραν να διένυσουν την απόσταση με το ανοίκειο˙ να διευρύνουν τα όρια δίνοντας μια πιο ξεκάθαρη εικόνα στην κατανόηση της σημασίας της ύπαρξης. Το έργο ήταν μια ασφαλής βάση για εμένα. Η φωτογραφία μπορεί να συλλάβει την ουσία ενός θέματος όταν δεν ασκεί κριτική, τότε η πραγματικότητα αντανακλά στην εικόνα τον χαρακτήρα του φαινομένου ως καθαρή περιγραφή.

    To έργο “untitled history” είναι αφιερωμένο στον αδερφό μου Γιάννη (1974 – 1981)

    Με τιμή στον αδερφικό μου φίλο Erwin Goris (1977 – 2010)

  • viewing

    Foto^Gallery : ICONS @ untitled history

    *|en| Published at ND Magazine on 13/12/2013

    *|en| Published at Stampsy.com on 22/9/2013

    * |en| Interview by Emma Elina Keira Jones, at dreck-magazine.uk on April 2013

    * |en| Published at Photographic Museum of Humanity on 19/02/2013

    *|el| Exhibition at XYZ Outlet on 18/01/2011

    |el| Blog – e-health.gr, by Nikos Papachristou titled Ιστορία χωρίς τίτλο on 27/06/2010

    |el| Published at tvxs.gr on 28/6/2010

    |Tr| Published at fotografya.gen.tr on 22/5/2010

    * |el| Published at psi-action.blogspot.com on 13/3/2010