Illustration is a characteristic/property of memory. It projects the depiction as a necessary expression and it transforms it into visual speech to narrate characteristic trails of a symbolic era/story. We tell stories that empower human genius and justify pain; the primitive pain for our relationship with void and the connection of the soul with the matter.

Human as a being presents a special quality in natural world. He has the right to represent life. The first depictions were human illustrations of those who lived in the caves of the earth; the first reflection of our natural presence in existence; the first narration of a story, the first construction/creation of a myth, the first political act and the religious feeling was established.

This reading is important for the way an image defines the natural presence of human and serves the constant transformation of representation that the human being is undergoing /experiences as a reference symbol. The position of body in space reflects the reaction to the stimuli of life. And space as a physical construction is experienced emotionally. Their interaction matures our feeling of consciousness.

In the art of photography realism expressed a transcendent conflict  - what the Indians referred to as “the stealing of the soul” – which is nothing else but the fulfilling of the void. It is the reflection as a literal expression in human presence and in the form that changes and is apprehended, with the quality of speech each of us possesses. Perceptively, it exposed the pluralism of expression and highlighted the moment as the point-picture where the soul interacts with the matter.

This primitive need of communication constantly creates an image that with its aesthetic power can fulfill the void. The effort is to define anew a view in our surrounding space and create expressively a perceptive sensitivity and thrill.




Η εικονογράφηση είναι ιδιότητα της μνήμης. Προβάλλει την απεικόνιση ως αναγκαία έκφραση και τη μετατρέπει σε οπτικό λόγο για να αφηγηθεί, χαρακτηριστικά ίχνη μιας συμβολικής ιστορίας. Λέμε ιστορίες που εμψυχώνουν την ανθρώπινη διάνοια και δικαιολογούν τον πόνο Τον αρχέγονο πόνο για τη σχέση μας με το κενό και τη σύνδεση της ψυχής με την ύλη.

Ο άνθρωπος ως οντότητα παρουσιάζει μια ξεχωριστή ιδιότητα στο φυσικό μας κόσμο. Έχει το δικαίωμα να αναπαριστά τη ζωή. Οι πρώτες αναπαραστάσεις ήταν οι εικονογραφήσεις του ανθρώπου που έζησε στις σπηλιές της γης. Το πρώτο αντικαθρέφτισμα της φυσικής μας παρουσίας στην ύπαρξη Η πρώτη αφήγηση μιας ιστορίας, η πρώτη κατασκευή του μύθου, η πρώτη πολιτική πράξη και το θρησκευτικό συναίσθημα κατοχυρώθηκε.

Αυτή η ανάγνωση κατανοείται ως σημαντική για τον τρόπο που η εικόνα καθορίζει τη φυσική παρουσία του ανθρώπου και εξυπηρετεί ως σύμβολο αναφοράς το διαρκή μετασχηματισμό των αναπαραστάσεων που βιώνει ο ίδιος. Η στάση του σώματος στον χώρο απεικονίζει την αντίδραση στα ερεθίσματα της ζωής. Και ο χώρος ως φυσική κατασκευή βιώνεται συναισθητικά. Η αλληλεπίδραση τους ωριμάζει τη συνειδητή μας αίσθηση.

Στη τέχνη της φωτογραφίας ο ρεαλισμός εκδήλωσε μια υπερβατική αντιπαράθεση – αυτό που οι ινδιάνοι έλεγαν “κλέψιμο της ψυχής” - δεν είναι τίποτα άλλο παρά η πλήρωση του κενού. Είναι το αντικαθρέφτισμα ως κυριολεξία, στην ανθρώπινη παρουσία, και στη μορφή του που μεταβάλλεται και διαπιστώνεται με την ανάλογη ποιότητα λόγου που κατέχουμε. Αντιληπτικά εξέθεσε τον πλουραλισμό της έκφρασης και ανέδειξε τη στιγμή ως το σημείο-εικόνα που η ψυχή συνδιαλέγεται με την ύλη.

Αυτή η αρχέγονη ανάγκη επικοινωνίας, διαρκώς δημιουργεί μια εικόνα που θα μπορέσει με την αισθητική της δύναμη να ικανοποιήσει το κενό. Η προσπάθεια είναι να ορίσει εκ νέου μια θέαση στον χώρο που μας περιβάλλει και εκφραστικά να μας δημιουργήσει αντιληπτική ευαισθησία και συγκίνηση.