• tears of the dream


    The project “tears of the dream” began as 16 musical pieces from composer and musician Nikos Socos. A blend of classic, rock and progressive influence with the electric guitar as the main instrument. A study on advanced techniques and instrumental investigations. A description of personal moments. He asked for a photographic work related in dialogue with his music, without special guidance or esthetic rules other than the subjective view.

    The photographic project “tears of the dream” was based entirely on the musical work, claiming a new form of communication between image and sound. Considering two points, the case where the image comes prior to sound and gives emphasis to its character and the reversal perspective where the image follows the sound which is attiring it and representing the image perhaps more legible. In both relations this dynamic combination alternates each other.

    I based my approach on the audio frequency of each musical piece separately, listening to the music over and over again letting it manifest an emotional image in my inner view. This way I could hear photography and see the obvious portrait of sound in the outer world. I presented the equation as equal, with the intention of the autonomy of each art work being able to be studied independently and as one indivisible speech.

    In 2002, I was in Belgium following a European volunteer service on the organization “Het Roerhuis” for people with mental disability. Near by I met the De Bereklaw community and the kind man Gosse. His unique world, creative and humanistic personality gave me the chance to come close to his life and keep precious moments. Ηe also helped me a lot by granting me space and materials in order to have a black and white darkroom to develop my prints and evaluate my progress.

    The process took 6 months for 14 images to be found.



    Το έργο «Δάκρυα Του Ονείρου» ξεκίνησε ως 16 μουσικά κομμάτια του συνθέτη και μουσικού Νίκου Σώκου ένας συνδυασμός από κλασικές, ροκ και progressive επιρροές με την ηλεκτρική κιθάρα ως κύριο όργανο. Μια μελέτη σε προηγμένες τεχνικές και instrumental διερευνήσεις. Μια περιγραφή προσωπικών στιγμών. Mού ζητήθηκε μία φωτογραφική έργασία που να ανοίγει διάλογο με τη μουσική του, χωρίς ειδικές κατευθύνσεις ή αισθητικούς περιορισμούς πέρα από την υποκειμενική ανάγνωση.

    Το φωτογραφικό έργο «Δάκρυα Του Ονείρου» βασίστηκε εξ ολοκλήρου στο μουσικό έργο, αναζητώντας ένα νέο τρόπο επικοινωνίας ανάμεσα στην εικόνα και τον ήχο˙ λαμβάνοντας υπόψη δύο σημεία: την περίπτωση όπου η εικόνα προηγείται του ήχου και δίνει έμφαση στο χαρακτήρα της και την αντίστροφη οπτική όπου η εικόνα ακολουθεί τον ήχο ο οποίος την ντύνει και την περιγράφει καθιστώντας την ίσως πιο ευανάγνωστη. Και στις δύο αυτές σχέσεις ο δυναμικός συσχετισμός εναλλάσσεται.

    Η προσέγγισή μου βασίστηκε στην ακουστική συχνότητα κάθε μουσικού κομματιού ξεχωριστά, ακούγοντάς το ξανά και ξανά, δίνοντάς του το χρόνο να φανερώσει μια συναισθηματική εικόνα στην εσωτερική μου θέαση. Έτσι μπορούσα να ακούσω τη φωτογραφία και να δω το προφανές ηχητικό πορτρέτο στον εξωτερικό κόσμο. Παρουσίασα την εξίσωση σαν ίση, με την πρόθεση της αυτονομίας κάθε έργου τέχνης ώστε το καθένα να μπορεί να μελετηθεί ανεξάρτητα, αλλά και σαν ένα αδιάσπαστο διαλογικό μέρος.

    Το 2002, ήμουν στο Βέλγιο όπου ακολούθησα το ευρωπαϊκό πρόγραμμα εθελοντικής εργασίας στην οργάνωση Het Roerhuis για άτομα με νοητική αναπηρία. Εκεί κοντά γνώρισα και την κοινότητα De Bereklaw και την ευγενική προσωπικότητα του Gosse. Ο μοναδικός κόσμος του, η δημιουργική και ουμανιστική  προσωπικότητά του μου έδωσαν την ευκαιρία να πλησιάσω τη ζωή του και να κρατήσω πολύτιμες στιγμές. Επίσης με βοήθησε πολύ δίνοντάς μου χώρο και υλικά για να έχω ένα σκοτεινό θάλαμο ώστε να μπορώ να εξελίσσω τις εκτυπώσεις μου και να αξιολογώ την πρόοδο της δουλειάς μου.

    Χρειάστηκαν 6 μήνες για να βρεθούν 14 φωτογραφίες.