1999

  • La strada Regina Margherita

    |Essay

    During the second half of the 19th century, a good number of emigrants from Friuli in the North-East of Italy excelled in the economic field and succeeded in creating firms of a considerable size. Particularly distinguished among them is Giacomo Ceconi born in 1833 at Pielungo from a poor family.

    The young Giacomo grew up illiterate, like most of the children of his age, as the nearest schools were inaccessible due to the inadequacies in the road system. At the age of eighteen, he took the road to Trieste where he learned how to read and write and took his first lessons on the rudiments of geometrical design.

    He began to work as a builder and soon, in 1857, he managed to undertake and carry out projects on his own. His career reached its peak when he managed to complete the construction of the railway and the excavation of the 10.266 meter long tunnel of Mt. Arlberg, in order to connect Insbruck to Landek and Bludenz towards Switzerland.

    The delivery of this giant pioneering work thirteen months before the contractually agreed date resulted in his being awarded a title of nobility by the Emperor Francis-Joseph himself.

    As a special reward for the early delivery, Ceconi also received from the Emperor the mythical price of five millions florins, which he immediately used to design and build public edifices in Pielungo, place of his birth, and other villages of the Val d’Arzino.

    He also built, on his own expenses, schools, post offices, the parish church and especially the main road (1889-1891), that ran through the Val d’Arzino, which was named after Queen Margherita, to honor this Queen of Italy.

    He died at Udine in 1910.

     

    |Δοκίμιο|

    H οδός «Regina Margherita» Κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, ένας μεγάλος αριθμός μεταναστών από την περιοχή Friuli της νοτιοανατολικής Ιταλίας διέπρεψε στον οικονομικό τομέα και κατάφερε να δημιουργήσει αρκετά μεγάλες επιχειρήσεις. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει ο Giacomo Ceconiο οποίος γεννήθηκε το 1833 σε μια φτωχή οικόγενεια στο χωριό Pielungo.

    Ο νεαρός Giacomo μεγάλωσε δίχως να μάθει γράμματα, όπως άλλωστε και τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας του, καθώς η πρόσβαση στα κοντινότερα σχολεία της περιοχής δεν ήταν δυνατή εξαιτίας του ανεπαρκούς οδικού δικτύου.

    Σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, πήρε το δρόμο για την πόλη Trieste όπου όχι μόνο έμαθε να διαβάζει και να γράφει, αλλά έκανε και τα πρώτα του μαθήματα για τα στοιχεία του γεωμετρικού σχεδιασμού.

    Αρχικά έπιασε δουλειά σαν χτίστης, ενώ πολύ σύντομα, το 1857, έφτασε στο σημείο να αναλαμβάνει και να φέρνει εις πέρας μόνος του ολόκληρα έργα. Η κορύφωση της σταδιοδρομίας του ήταν όταν κατάφερε να ολοκληρώσει την κατασκευή του σιδηρόδρομου και την εκσκαφή του τούνελ μήκους 10.266 μέτρων στο όρος Arlberg προκειμένου να συνδεθούν οι πόλεις Innsbruck, Landeck και Bludenz μεταξύ τους, αλλά και με τη γειτονική Ελβετία.

    Η παράδοση του τεράστιου και πρωτοπόρου αυτού έργου δεκατρείς μήνες νωρίτερα από τη συμφωνηθείσα ημερομηνία για την περάτωση της κατασκευής είχε σαν αποτέλεσμα να απονεμηθεί στον Ceconi τιμητικός τίτλος από τον ίδιο τον Αυτοκράτορα Francis-Joseph.

    Επίσης, σαν τιμητικό έπαινο για την τόσο πρόωρη παράδοση του έργου, ο Ceconi έλαβε από τον Αυτοκράτορα το μυθικό ποσό των πέντε εκατομμυρίων φλορινίων, το οποίο ο ίδιος διέθεσε αμέσως για να σχεδιάσει και να χτίσει δημόσια κτίρια στη γενέτειρά του Pielungo, καθώς και σε άλλα χωριά της κοιλάδας Val d’Arzino. Επίσης, με δικά του έξοδα έχτισε σχολεία, ταχυδρομεία, την ενοριακή εκκλησία και κυρίως το βασικό δρόμο (1889-1891), που διασχίζει την περιοχή Val d’Arzino η οποία αργότερα ονομάστηκε Queen Margherita προς τιμήν της βασίλισσας της Ιταλίας.

    Ο Giacomo Ceconi πέθανε στην πόλη Udine το 1910.

     


     

    |diary|

    In 1999 at thePhotography Circle, Platon Rivellis suggested that I went to the 'Center of Research and Archiviation of Photography' where I followed an upper-stage course qualified on history, research and archiving of photography.

    During the course I participated on the project “La strada Regina Margherita” with the photographers Guido Guidi and Willie Osterman. The CRAF and especially the coordinator Mr. Walter Liva helped with encouraging the completion of the catalogue and the exhibitions in Athens, Spilimbergo and Orleans. 

    I worked for my first time the square format, my classmate and very good friend Mauro Brera borrowed me his Mamiya C330, for that project. I felt a dedication which follows my research on photography since then. I would like to thank Wilie Osterman for teaching his passion on photography and Guido Guidi for his education to stare and organize my frame and beyond to trust my eyes on reading it.

     

    |ημερολόγιο|

    Το 1999, στο Φωτογραφικό Κύκλο, ο Πλάτων Ριβέλλης μού πρότεινε να πάω στο Κέντρο Έρευνας και Αρχειοθέτησης της Φωτογραφίας (C.R.A.F.) όπου και παρακολούθησα έναν ανώτερο κύκλο μαθημάτων ειδικά για την ιστορία, την έρευνα και την αρχειοθέτηση της φωτογραφίας.

    Κατά τη διάρκεια του κύκλου αυτού μαθημάτων έλαβα μέρος στο project «La strada Regina Margherita» μαζί με τους φωτογράφους Guido Guidi και Willie Osterman. To C.R.A.F. και ιδίως ο συντονιστής του project, Walter Liva, βοήθησαν ενθαρρύνοντάς μας να ολοκληρώσουμε τον κατάλογο και να πραγματοποιήσουμε τις εκθέσεις σε Αθήνα, Spilimbergo και Orleans.

    Εκεί δούλεψα για πρώτη φορά το τετράγωνο φορμάτ˙ ο συμμαθητής και πολύ καλός μου φίλος Mauro Brera μού δάνεισε την Mamiya C330 του για το project αυτό. Ένοιωσα μια αφοσίωση η οποία συνοδεύει την έρευνά μου στη φωτογραφία έκτοτε.

    Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Willie Osterman που με δίδαξε το πάθος του για τη φωτογραφία και τον Guido Guidi για τη συμβολή του στο να βλέπω και να οργανώνω τo κάδρο μου και ακόμα παραπέρα, να έχω εμπιστοσύνη στα δικά μου μάτια για την ανάγνωσή του.